Eigen bijdrage ggz stigmatiserend
Een forse eigen bijdrage voor specialistische psychiatrische hulpverlening is niet alleen stigmatiserend, de maatregel kan wel eens meer – maatschappelijke - schade aanrichten dan het aan financiële winst oplevert. Het is daarmee een maatregel die niet op de lange termijn is gericht en waarvan ook nog eens een kwetsbare groep mensen het slachtoffer wordt.
Terug bij af
Waarom een eigen bijdrage betalen van, zoals het nu lijkt 90 euro, als je psychiatrische hulp nodig hebt en geen eigen bijdrage voor iemand die zijn been breekt of moet worden geholpen aan een hartziekte? Met deze door demissionair minster van volksgezondheid Ab Kklink aangekondigde maatregel is de ggz weer voor een belangrijk deel terug bij af.
Wegnemen stigma
Jarenlang is veel geïnvesteerd in het wegnemen van het stigma dat rustte op psychische problemen. Veel mensen schaamden zich voor een bezoek aan de psychiater en wachtten daardoor soms te lang voor ze hulp inriepen. Dat is nu wel grotendeels voorbij. Mensen zelf, maar ook hulpverleners als huisartsen, zijn er van doordrongen dat het goed is om bij psychische problemen in een vroeg stadium in te grijpen en goede hulp te bieden om erger te voorkomen.
‘Anders zijn’
Soms kan het daarbij nodig zijn meer specialistische hulp te bieden of tijdelijk iemand op te nemen. Om hem of haar te beschermen of om overlast voor de samenleving te beperken. Dat nu voor psychische hulp een eigen bijdrage wordt gevraagd en voor hulp bij andere meer lichamelijke ziektebeelden niet, is een moeilijk uit te leggen onderscheid en werkt bovendien stigmatiserend. Je geeft er het signaal mee af dat psychische ziekten ‘anders zijn’ en dus ook financieel anders behandeld kunnen worden.
Laag inkomen
Dat is op zich al kwalijk. Ernstiger is dat je hiermee de kans vergroot dat mensen die echt specialistische psychiatrische hulp nodig hebben, deze niet meer vragen. Domweg omdat ze het zich niet kunnen permitteren. Psychische aandoeningen komen relatief veel voor bij mensen met een laag inkomen. Dan gaat het bijvoorbeeld om mensen met psychoses, soms zwervend op straat, of mensen die zwaar depressief zijn.
Hen de hulp onthouden kan leiden tot veel grotere problemen, voor henzelf, hun omgeving en de samenleving in het algemeen. Zeer kwetsbare mensen in de samenleving, worden hierbij deels aan hun lot overgelaten. Dit is strijdig met het uitgangspunt van het ministerie dat de voorgestelde bezuinigingen niet ten koste mogen gaan van de kwaliteit, toegankelijkheid en betaalbaarheid van de zorg. Omdat de eigen bijdrage en daarmee de zorg zelf voor deze groep moeilijk betaalbaar is, is deze ook slecht toegankelijk en krijgen de mensen uiteindelijk niet de kwaliteit van zorg die ze nodig hebben.
Ketenzorg
Toegegeven, de financiële problemen in de zorg zijn groot en ieder zal zijn bijdrage moeten leveren aan het oplossen van die problemen. Maar het kan toch niet zo zijn dat de rekening daarvan eenzijdig bij een zeer kwetsbare groep wordt gelegd. Met bovendien het grote risico dat de problemen en daarmee ook de kosten voor de samenleving op termijn alleen maar hoger zullen zijn.
Waarom het niet veel meer zoeken in goede preventie, in meer ambulante hulpverlening en het verder ontwikkelen van ketenzorg voor mensen met psychische problemen? Door vroege signalering kan in een eerder stadium goede zorg worden geboden. Daarmee kan worden voorkomen dat mensen te snel specialistische zorg nodig hebben en houd je de kosten meer in de hand.
Je investeert daarmee in kwaliteit van zorg, dichtbij de mensen en goedkoper. Daar bereik je meer mee, ook voor de lange termijn, dan met een te hoge eigen bijdrage. En, niet minder belangrijk, je laat mensen in hun waarde.
Diana Monissen
Voorzitter raad van bestuur De Friesland Zorgverzekeraar
Trefwoorden
- Bekeken (2308)
- Reacties (3)
Reacties (3)
